همه آيات از پيش خداى ماست ) . چنان كه روشن است آيه اولى همه قرآن را محكم معرفى مىكند و البته مراد از آن استوار و غير قابل خلل و بطلان بودن كتاب است و آيه دوم همه قرآن را متشابه مىشمارد و البته مراد از آن يكنواخت بودن آيات قرآنى است در زيبائى اسلوب و شيرينى لهجه و قدرت خارق‌العاده بيان و همه قرآن همين وضع را دارد . و آيه سوم كه درين فصل مورد نظر ماست قرآن را به دو قسم محكم و متشابه قسمت مىكند و روىهم‌رفته از اطراف كلام برمىآيد كه : اولا محكم آيه‌ايست كه در مدلول خود محكم و استوار باشد و معنى مراد آن به غير مراد اشتباه نيفتد و متشابه بر خلاف آنست . و ثانيا وظيفه ايمانى هر مؤمنى كه در ايمان خود رسوخ دارد اينست كه بآيات محكمه ايمان بياورد و عمل كند و بآيات متشابهه ايمان آورد ولى از عمل به آنها توقف و خوددارى نمايد . تنها اشخاص منحرف القلب و كج‌فكر هستند كه بآيات متشابه به منظور فريب دادن مردم و